سلام:

گذشت به همین سادگی ...

یک روز دیگر از عمر معلوم الحالم گذشت و ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

صبح علی الطلوع که خواب بودم و هیچ اما دو سه ساعتی پس از آن به ضرباهنگ موبایل محبوبم از خواب ناز بیدار گشتم. همین صدای آلارم موبایل کافیست تا تمام لذت خواب ناز را کوفتمان کند.

به هر حال امورات صبحگاهی هر روز را انجام دادم و راه افتادم تا بلکه دانشگاه داستانی جدید برای روایت داشته باشد. در ایستگاه اتوبوس ایستاده بودم و کیف پولم را در آوردم تا کمک هزینه سفر جهادی به دانشگاه را مهیا کنم. هنوز کیفم در جیبم جابجا نشده بود که پسری نوجوان جلویم ایستاد و بلیط اضافی طلب کرد. دو قطعه travel ticket هم به او دادم و باز هم هنوز کیفم را در جیب ماتحت جابجا نکرده بودم که مرد مسنی نیز همان درخواست نوجوان را تکرار کرد. درخواستش را اجابت کردم و آخرین قطعه را نیز به او دادم تا همین اول صبحی ثوابدانمان را پر کرده باشیم.

علی ایها الحال مسیر را با تمام ویژگیهای تکراریش طی نمودیم و به دانشگاه رسیدم. از ساعت 10 صبح کلاس داشتم و تا 5:30 نیز درگیر کلاسها بودیم. در آن میان نیز 2 ساعتی بیکار بودم که به وجود و سجود پرداخته شد.

از دوستان هم خبری نبود و غیر از یکی دو نفر، آنهم مختصر کسی را ندیدم. همه چیز روال عادی و کسل کننده خود را میگذارند تا اینکه قبل از آخرین ساعت از پشت قاب شیشه ای پنجره چشمم بر سایه آشنایی افتاد. اما دیگر رغبتی برای نظاره اش ندارم. رویم را برمیگردانم. حتی آنقدر توجه نکردم که مطمئن شوم خودش هست یا نه؟. میگذرم و به کلاسم میروم. جو کلاس به گونه ای بود که همه چیز را به باد بی خیالی سپرد.پس از آن نیز همین گونه بود. چندی از دوستان را ملاقات نمودیم و شاد گشتیم. دوستانی که گاه بهتر از برگ درختند و گاه پراکنده تر از شاخه های آن.

خلاصه میگویم و میگویند ... از همه چیز. از آنکه در پیش رویمان میرود و ما پشت سرش حرف میزنیم. از آنکه پیش و پشتش برایمان فرقی ندارد و از آنکه اینجا جای گفتنش نیست.

مدتی چنین میگذرد و بالاخره قصد رفتن مینمائیم اما از نیتمان تا عملمان فرسنگها فاصله هست. باید به خرد جمعی برسیم و آنگاه نیتمان را عملی کنیم. میخواهم بروم و میخواهند بروند اما حسی به من میگوید که بهتر است تنها بروم. آنها را نمیدانم ... شاید مقصدشان جفنگیات است و مفنگیات. ما را نه سر این است و نه سودای آن، پس درودی میگویم و سر در راه خود میگذارم. باز هم به ایستگاه اتوبوس پناه میبرم. روی نیمکت آن مینشینم و از لابلای درختان میدان میانه راه چشم تیز میکنم تا بلکه هیبت اتوبوسی را ببینم.

اتوبوس را دوست دارم چون مرا بی دغدغه این سو و آن سو میبرد. وقتی سوار میشوم گوشه ی دنجی پیدا میکنم و در آن میخزم و حریمی به وسعت یک انسان میزبان من است.

خیابانها می آیند و میروند اما حتی گذشتشان بر قاب چشمانم نقش نبسته است ، چنان که انگار اصلا از آنها نگذشته ایم. باز هم من هستم و اندیشه او. اویی که تا چند روز پیش معنای دیگری داشت و حال معنای دیگری.

سعی میکنم افکارم را متمرکز کنم اما نمیشود؛ اینبار نمیدانم به چه فکر کنم!؟ به او؟ به خوبی هایش ؟ به بدیهایش ؟ اصلا خوب بود یا بد؟ به اینکه خودم بریدم و دوختم و سوختم ...

شاید جوانی کردم و راه را از چاه ندانستم !!! شاید حماقت کردم !!! شاید بلاهت کردم !!! شاید اصلا خبری نیست و من الکی شلوغش میکنم ...

تنها چیزی که میدانم اینست که باید فکر کنم.

از اتوبوس پیاده میشوم و راه میفتم. اینبار از خیر تاکسی سوار شدن نیز میگذرم و پیاده روی را ترجیح میدهم. از کنار هتل هما میگذرم، نسیم خنکی از لابلای درختان باغش به تنم میخورد و به یادم می آورد که هستم. اما دیری نمیپاید که باز هم مانند کسانی که ذره های کف پیاده رو میشمارند سر به زیر میشوم. دوست دارم پیاده رو خلوت باشد. خلوت خلوت ... تا بتوانم با خیال راحت و بدون تعرض به هر گونه مرغ و کلاغی بزنم زیر آواز. از واسوخت ها بخوانم و از گلایه ها، از نفرین ها بخوانم و بیش باد گویم. اما چه کنم که هنجارهای اجتماعی مرا به زمزمه ای محدود میکند. گاه از عاقبت تلافی کردن ظلم میخوانم و گاه از دلی که ارزان با نگاهی فروخته شد و گاه ابراز مدیون بودن بابت شکستن غرورم مثل شیشه.

به همه چیز فکر میکنم و دست آخر به اینکه اصلا چرا باید فکر کرد !!؟؟؟

افکارم در هم گره میخورد و به نهلیسم نیل میکنم ...

به کوچه ای میرسم که آموزشگاه موسیقی اول خیابان بدانجا منتقل شده. به یاد علاقه ام به این هنر متعالی می افتم ؛ شاید برای تسلی افکارم خوب باشد. وارد میشوم و با مسئولش که زنی نه چندان دلچسب هست گفت و گویی میکنم ،بیرون می آیم، فکر کنم در اغفال و گمراه کردن تخیلاتم موفق بوده ام؛ حالا به تنها چیزی که فکر میکنم موسیقی و ساز و نام آن استاد سه تاری است که دوست سابقم بسیار تعریفش را کرده بود. نامش را یادم نیست اما یادم هست که میگفت گهگاهی که استاد نمیتوانست بیاید دخترش برای تدریس می آمد.

از جمله اخیر نیز منظوری نداشتم. فقط نشانی بود برای شناسیایی استاد مذبور و جرقه ای برای اذهان منحرف شما.

پایان

نوشته شده در چهارشنبه 15 مهر 1388ساعت 12:00 قبل‏ازظهر توسط فرياد | - نظر(2) -